Op de camping, tijd om te lezen en na te denken

Kamperen

Ik kampeer op dit moment met mijn gezin. Ik geniet van koffie zetten met het camping-koffiezetapparaat en het koken van de melk in een heel klein pannetje. Als een kind zo blij ben ik met de lichtslang aan de luifel, van Action voor €6,99. Ik geniet van het kamperen en er hoeft verder niets. We kamperen al 15 jaar en nog steeds vind ik het leuk.

Waar ik voorheen geïnteresseerd was in de kerk of thuisgemeente van andere camping-gangers heb ik dit jaar na vijf dagen, buiten mijn eigen gezin, maar twee mensen heel kort gesproken, over het weer of de hond. Tot nu toe bevalt het me prima. We zijn echt niet mensenschuw, maar dit jaar hebben we onze caravan met de ‘rug’ naar de buren neergezet. De voorganger over wie ik eerder schreef, was namelijk vorig jaar onze campingbuurman! Wie weet heb je het gelezen, maar bij deze een korte samenvatting:

De tumorwaarde van mijn gynaecologische kanker was gestegen vorig jaar. Het was onzeker hoe het echt ging met mijn gezondheid en dat gaf toch wat spanning. Al drie jaar probeerde ik door te gaan als vóór de kanker. Dat kan niet en dit was de druppel. Zelf had ik het nog niet in de gaten, maar een burn-out, depressie of combinatie van beide was het gevolg en zo gingen we naar de camping. Ik worstelde met vragen over genezing en in mijn thuisgemeente was niet iedereen blij met al mijn vragen. De camping-buurman was toevallig thuis in NL ook bijna een kerkelijke buurman en ook niet blij met mijn kritische vragen. Hij voorzag mij van allerlei adviezen over mijn thuisgemeente en mijn kijk op (gebeds)genezing, iets wat mijn humeur niet erg ten goede kwam. Nadat ik hem en zijn vrouw verteld had dat ik behandeld was voor uitgezaaide baarmoederkanker en moeite had met ‘genezingen’ zoals een gouden vulling in een holle kies, was zijn antwoord “wie het kleine niet eert, is het grote niet weerd”. Daar kon ik het mee doen.

Een jaar verder

We zijn ver weg, bijna 1000km van huis, in een andere omgeving en tijd om na te denken. Dezelfde camping als vorig jaar, maar wel een ander plekje. Veel is anders en niet alleen onze ‘nieuwe’ caravan. We zijn een jaar ouder geworden en een beetje wijzer. Bij Koinonia leerde ik al dat verschillen leuk zijn en dat in relatie met andere mensen de kerk niet het belangrijkste is. In mijn scriptie schreef ik er ook al over. Afgelopen jaar zaten we op een kring/cursus met mensen uit verschillende kerken en ik heb ook ervaren dat het heerlijk is om het niet over verschillen in kerken te hebben en oprechte interesse in de ander genezend kan zijn en pas echt relatie is. De campingdienst is gelukkig ook interkerkelijk. We zongen vorig jaar zowel Psalmen in de Oude Berijming en Opwekking. Wie weet heb ik dit jaar dan toch een paar gesprekjes op de camping.

Tijd om te lezen

Vorige week was ik jarig en ik heb mezelf een abonnement op KOBO kado gedaan. Voor €9,99 per maand kan ik heel veel verschillende boeken lezen op mijn iPad. Het kado voor volgend jaar wordt trouwens een zonnebril met leesgedeelte…

Vorig jaar al las ik ‘De erfenis van Adriaan’ van Johan Lock en deze week las ik hem nog een keer. Nu dus op mijn iPad. Het boek is autobiografisch en beschrijft een zeer gesloten evangelische gemeente, waarvan de leden niet zelf mogen (en op den duur ook niet meer kunnen) nadenken. Ze begonnen goed met vijf echtparen uit een gereformeerde kerk, verlangend naar meer van God, maar het eindigt in een drama. Een paar zinnen waarin Laurens zijn moeder confronteert met de opmerking dat de mening van de voorganger altijd zwaarder woog dan de mening van haar man:

‘Zodra het over geestelijke zaken ging… ja, dan woog Adriaans woord altijd zwaarder,’ concludeert ze. ‘En Adriaan wist alles geestelijk te maken,’ voeg ik eraan toe. Mijn moeder maakt een beweging met haar hand, alsof ze me iets toewerpt. Ja, betekent dat, dat was zo. ‘Waardoor zijn woord dus uiteindelijk in élke kwestie het zwaarst woog,’ dram ik door. Nu wil mijn moeder een nuancering aanbrengen. ‘Hij zei zelf weleens dat hij heus de paus niet was.’ 

‘Zelfs al zou er een duizendste milligram oprechtheid in die woorden zitten,’ zeg ik, ‘dan waren jullie er altijd nog om hem alsnog tot paus te maken.’ Weer die handbeweging.

Tijd om na te denken

Potverdikkie, het is zo’n goed boek en ik ga er vast nog eens over schrijven. Voor nu geeft het boek in ieder geval weer stof tot nadenken. Zoals vaker tijdens de zomervakantie, op de camping. Ben ik echt een jaar ouder en wijzer? Kan, mag en durf ik mezelf te zijn in de kerk, zoals ik jaren terug zelf schreef in mijn scriptie? Nog één stukje dan uit het boek. Laurens, uitermate loyaal aan de kerk wil geen spelbreker zijn:

Ik sta van de grond, loop terug naar mijn stoel. Het gebed heeft me goedgedaan. Voor zover mijn gemoedstoestand te wensen overlaat, komt dat voort uit mijn ongenoegen over het vallen. Ik ben bereid om aan mijn gewaarwording van liefde en vrede een hemelse oorsprong toe te kennen, die tuimeling laat zich echter uitsluitend verklaren door mijn nimmer versagende solidariteit. Dat de Almachtige van Zich laat spreken door mensen omver te kegelen, niet alleen af en toe, maar op min of meer fabrieksmatige schaal, klinkt me onwaarschijnlijk in de oren. Alleen heeft dat idee nu, buiten mijn toedoen, voet aan de grond gekregen in ons midden. Wanneer ik in die omstandigheden voor mij laat bidden zonder onderuit te gaan, wek ik de schijn dat het zo’n vaart niet loopt met de openbaring van God in onze samenkomsten, voed ik de twijfel aan de door Otto ingezette koers en doe ik afbreuk aan het collectieve zelfvertrouwen. 

Leven en laten leven, zo kun je mijn strategie samenvatten. Ik weet me in onze veranderde kerk te handhaven, op zo’n manier dat ik mezelf redelijk trouw blijf en er nog deugd van heb ook.

De vraag is hoe lang Laurens dit vol houdt, maar als je dat wil weten moet je het boek zelf lezen.

5 thoughts on “Op de camping, tijd om te lezen en na te denken

    1. Ja, daar zijn we nu!
      Dat boek is echt goed. Je zou het de evangelische variant van ‘Knielen op een bed violen’ kunnen noemen.

    2. Ik heb KOBO sinds een paar weken en vind het heel handig! Heb m’n cip+ abonnement opgezegd en voor 5 euro meer kan ik nu onwijs veel boeken lezen.
      ‘De erfenis van Adriaan’ is te lezen op KOBO. Ik ben benieuwd wat je ervan vindt.

  1. Goed blog. Het boek lijkt me de moeite waard om te lezen. Misschien koop ik het. “Knielen op een bed van violen” heb ik gekregen van de kinderen. Is ook goed om te lezen. Mooi rustig plekje hadden jullie daar op de camping.

    1. Het is echt een goed boek! Gezien jouw blogs en reacties op mijn blogs, vind je er vast ook herkenning in.

Jouw reactie stel ik op prijs en wordt z.s.m. geplaatst