Grace023 – Flashback en zegeningen

Grace023

Flashback

Het duurt lang, maar ik kan er met een íets meer afstand naar kijken. Soms heb ik een flashback, zoals vanmorgen toen ik de hond uitliet.

Ik zie ons weer zitten, mijn man en ik tegenover drie oudsten van Grace023. Het was het laatste gesprek, al wilde ik dat toen nog niet zien. Als ik nu terugdenk aan alles en de mailtjes in de aanloop van het gesprek teruglees, besef ik dat ik het wel had kunnen weten toen. Het zou een gesprek zijn om een periode af te sluiten, werd er vooraf gezegd, en de oudsten wilden horen of wij konden leven met de verschillen die er waren.

Mijn man was er al lang klaar mee en meerdere gemeenteleden waren ons al voorgegaan, maar ik was er nog niet aan toe om te vertrekken uit de gemeente. Nog steeds hoopte ik op herstel van de relatie met het hele oudsten-team en bad ik om een wonder. Dat verlangen naar herstel was er duidelijk niet bij alle aanwezigen die avond. Nadat ik mijn brief had voorgelezen brandde John los. Alles wat ik had opgelezen was ongeloofwaardig, omdat ik een website over dwaalleer was begonnen. Toen ik de naam van een vriendin noemde zei hij dat deze vriendschap weinig goeds had opgeleverd. Hij was boos en schreeuwde gewoon, het leek wel een gevecht wat hij moest winnen. Dat gevecht begrijp ik nu trouwens beter, na het lezen van ‘The Other Half of Church’.

Waarom blijven jullie?

Monica, één van de oudsten en tevens pastoraal werker zei toen:

Ik vraag me af waarom jullie hier eigenlijk willen blijven?

In de jaren dat ik haar kende had ik veel met haar gedeeld: over de therapie tijdens mijn depressie en moeilijke dingen uit mijn jeugd en we hadden goed contact, ook op de huiskring. Sinds we vragen stelden over de koers van de gemeente was er afstand gekomen en werden we genegeerd, maar toch deed deze opmerking pijn. John viel haar meteen bij, alsof het afgesproken was en zei:

Ja, waarom blijven jullie hier? Zijn er nog wel goede dingen hier in de gemeente? Noem eens iets.

Ik viel even stil en stamelde toen wat. Zei dat onze jongste dochter graag naar de tienerclub ging en dat ik graag naar de preken van Teun, Rinus en Barend luisterde. Dat we zo’n goede tijd hadden gehad en mensen zo lief voor me waren toen ik werd behandeld voor kanker. En dat ik toch pas nog een ziekenbord had gemaakt zodat men gemakkelijker kaarten naar zieken konden sturen. Het voelde alsof ik mezelf moest verdedigen daar nog te zijn en te mogen blijven. Het maakte weinig indruk en John vroeg zich af of wel elkaar niet beter een hand konden geven en afscheid konden nemen.

Zegeningen

Nog steeds moet ik vaak huilen als ik terugdenk aan sommigen dingen. Misschien komt het mede door de lockdown, de coronacrisis die al zo lang duurt. Daardoor zie ik minder mensen en kunnen we ook geen (andere) kerk bezoeken. Soms voel ik me zo alleen en dan komen nare herinneringen terug.

En toch… voel ik me gezegend, ondanks alles en door alles heen. Zegeningen waren er ook in die jaren en nog steeds, want veel vriendschappen zijn gebleven. Teun en Barend spreken nog steeds in Grace023 en hun preken kan ik blijven beluisteren via het wereldwijde web. En preken zijn er dankzij corona heel veel te beluisteren elke zondag. Nog belangrijker is dat God dezelfde is gebleven en voor ons blijft zorgen en Hij spreekt elke dag en ieder moment tot ons, door Zijn Woord en Geest!

1 reactie

  1. Agnes schreef:

    Wijsheid toegewenst bij het vinden van een gemeente die wel bij jullie past.

Jouw reactie stel ik op prijs en wordt z.s.m. geplaatst

%d bloggers liken dit: