Als de zon

(camping)dienst

Als de zon

Iemand gaf me dit gedicht, uitgesproken bij Nelson Mandela’s inauguratie in 1994.

Als de zon

Onze diepste angst,
is niet dat we onmachtig zouden zijn.
Onze diepste angst betreft juist
onze niet te meten kracht.
Niet de duisternis, maar het licht in ons
is wat we het meeste vrezen.

We vragen onszelf af:
Wie ben ik wel om mezelf briljant, schitterend,
begaafd, geweldig te achten.
Maar waarom zou je dat niet zijn.
Je bent een kind van God.
Je dient de wereld niet
door jezelf klein te houden.
Er wordt geen licht verspreid,
als de mensen om je heen,
hun zekerheid ontlenen aan jouw kleinheid.

We zijn bestemd om te stralen,
zoals kinderen dat doen.
We zijn geboren om de glorie Gods die in ons is
te openbaren.
Die glorie is niet slechts in enkelen,
maar in ieder mens aanwezig.
En als we ons licht laten schijnen,
schept dat voor de ander
de mogelijkheid hetzelfde te doen.

Als we van onze diepste angst bevrijd zijn,
zal alleen al onze nabijheid
anderen bevrijden.

Verder gaan

Blijven treuren om wat niet veranderd heeft niet zoveel zin. Al mag een mens wel rouwen om wat hij is kwijtgeraakt. Maar het leven gaat door, ook ik moet verder gaan.

Ik dien de wereld niet
door mezelf klein te houden.
Er wordt geen licht verspreid,
als ik mensen om mij heen,
hun zekerheid laat  ontlenen aan mijn onzekerheid. 

Als ik van mijn diepste angst en afwijzing bevrijd ben,
zal alleen al mijn nabijheid
anderen bevrijden.

Jouw reactie stel ik op prijs en wordt z.s.m. geplaatst